Gabinet Fizjoterapii

⇩ kliknij tu ⇩

Oddział Intensywnej Terapii Dziecka

⇩ kliknij tu ⇩

Liczba odwiedzających: 85424
NOWOCZESNA REHABILITACJA FUNKCJONALNA

<- Powrót
METODY PRACY

METODA MCKENZIE

Metoda McKenzie ma zastosowanie głównie do zespołów dyskopatycznych kręgosłupa, ale nie tylko.
McKenzie na podstawie własnego sposobu badania opracował 3 zespoły chorobowe, do których przyporządkowuje się pacjenta. Są to:
  • zespół zaburzeń posturalnych
  • zespół zaburzeń funkcjonalnych
  • zespół zaburzeń strukturalnych
Badanie
Badanie metodą McKenzie polega na wykonaniu pojedynczych i wielokrotnych, najczęściej 10, ruchów w różnych kierunkach i w różnych pozycjach wyjściowych. Pacjent wykonuje pojedyncze ruchy zgięcia i wyprostu w pozycjach stojących i leżących oraz ruchy przesunięcia bocznego w prawo i lewo w pozycji stojącej. Dalej przeprowadza się te same ruchy (powtarzane) wielokrotnie. Zespół zaburzeń posturalnych – niezmienione patologicznie, elastyczne tkanki, które otaczają segment ruchowy znajdujący się w nadmiernym napięciu. Badanie nie wykazuje ograniczenia ruchomości. Ruchami pojedynczymi i powtarzalnymi nie można sprowokować bólu. Ból pojawia się przy długotrwale utrzymywanej nieprawidłowej postawie ciała. Zmiana pozycji zmniejsza ból. Ból jest przerywany zlokalizowany centralnie, przykręgosłupowo. Zaburzenia bólowe powodowane są przez nieprawidłowe statyczne zgięciowe pozycje. Zespół zaburzeń funkcjonalnych – skrócenie tkanek miękkich okołokręgosłupowych, do których dochodzi w wyniku wieloletniej utrwalonej nieprawidłowej postawie kręgosłupa, w następstwie urazów lub zmian zwyrodnieniowych krążka międzykręgowego. Skrócone są elementy miękkie wokół elementów kostnych. Występuje ograniczenie ruchomości, powstają przykurcze, blizny i zrosty. Ból jest przerywany, występuje w osi długiej ciała. Pojawia się po uzyskaniu końcowego zakresu ruchu i znika, kiedy powraca się do pozycji wyjściowej. Zespół zaburzeń strukturalnych – dochodzi do zmian w ustawieniu powierzchni stawowych, zaburzenia zakresu ruchu, czego przyczyną są postępujące zmiany zwyrodnieniowe krążka międzykręgowego. Ból ma charakter stały o zmiennym natężeniu. Ból występuje podczas całego zakresu ruchu. Mogą wystąpić szybkie zmiany obszaru bólowego i objawy neurologiczne, takie jak np. parestezje oraz ograniczenia ruchomości. Terapia zaburzeń posturalnych, funkcjonalnych i strukturalnych
a) przy zaburzeniach posturalnych – korekcja postawy ciała i profilaktyka wtórna. Uczy się pacjenta prawidłowej pozycji siedzącej z zachowaniem lordozy lędźwiowej. Zwykle dolegliwości ustępują po 5 – 6 dniach (do tygodnia).
b) przy zaburzeniach funkcjonalnych – przy ograniczeniu ruchu wyprostnego terapia polega na stosowaniu wyprostów w leżeniu i ze stabilizacją miednicy, wyprosty w staniu, mobilizacje w wyproście; przy ograniczeniu ruchu zgięcia stosuje się zgięcia w leżeniu i w staniu, mobilizacje rotacyjne w zgięciu. Pacjent wykonuje ruchy czynne po wcześniej przeprowadzonych ruchach biernych. Terapia trwa około 6 tygodni.
c) Przy zaburzeniach strukturalnych terapia składa się z 4 faz:
  • redukcji przesunięcia
  • utrzymania redukcji
  • powrotu funkcji
  • zapobieganie powtórnym atakom

METODA MULLIGANA Uznaje za główną przyczynę ograniczeń zakresu ruchomości i dolegliwości bólowych zmianę osi obrotu stawu, która pojawia się poprzez niewłaściwe ustawienie względem siebie struktur kostnych. System opracowany przez Mulligana składa się z technik oddziałujących bezpośrednio na stawy i pośrednio na układ mięśniowy i układ nerwowy. Metoda ta zakłada bezbolesność technik, obciążenie powierzchni stawowych siłą grawitacji, połączenie ruchu biernego mobilizacji z czynnym ruchem kątowym i zastosowanie docisku na końcu zakresu ruchu. Mulligan wyróżnia następujące techniki:
  • „NAGS”
  • „SNAGS”
  • odwrotne „NAGS”

Badanie
Podczas badania określa się zakres ruchu biernego i czynnego ze sprawdzeniem czucia końcowego, ślizg stawowy i siłę oraz elastyczność mięśni. Podczas testowania terapeuta zmienia aktualną oś ruchu przesuwając względem siebie poszczególne człony stawu. Właściwy kierunek ruchu znajduje się poprzez zwiększenie zakresu ruchu i zmniejszenie dolegliwości bólowych. Terapia

Mobilizacje wykonuje się przez ruch pacjenta w kierunku bolesnym i/lub ograniczonym do granicy wystąpienia pierwszych objawów. I następnie przeprowadza się mobilizacje przez terapeutę w stronę bolesną i/lub ograniczoną, dalej następuje pogłębienie ruchu przez pacjenta z utrzymaniem nacisku mobilizacyjnego przez terapeutę. W końcu powraca się do pozycji wyjściowej kończąc bierną mobilizację. A więc terapia składa się z 4 etapów:
      
  • pacjent sam wykonuje ruch w kierunku bolesnym
  •    
  • terapeuta wykonuje ruch w tym samym kierunku
  •     
  • pacjent ten ruch stara się pogłębić
  •   
  • powrót do pozycji wyjściowej.

a)„NAGS” – Natural Apophyseal Glide – Naturalny ślizg w stawach międzywyrostkowych kręgosłupa
Jest to ruch ślizgu jednego stawu międzywyrostkowego w stosunku do drugiego przy pasywności pacjenta. Technikę „NAGS” można stosować jednostronnie w połączeniu z trakcją , rotacją i skłonem bocznym. Techniki „NAGS” są mobilizacjami wykonywanymi od połowy do końca zakresu ruchu w kierunku przednio – czaszkowym zgodnie z płaszczyzną leczniczą leczonego stawu. Stosuje się je w celu zwiększenia zakresu ruchu kręgosłupa i zmniejszenia dolegliwości bólowych. Technika „NAGS” powinna być wykonywana bezboleśnie. 
b)„SNAGS” – Sustained Natural Apophyseal Glide – Naturalny przedłużony ślizg w stawach międzywyrostkowych kręgosłupa połączony z aktywnym ruchem pacjenta.
Techniki „SNAGS” posiadają kombinacje ślizgu stawowego w obrębie kręgosłupa. Wykorzystywane przez terapeutę przy współudziale czynnego ruchu pacjenta. Techniki „SNAGS” są wykonywane przy naturalnym obciążeniu. Pacjent znajduje się w pozycji funkcjonalnej, nie wymuszonej. Można je stosować dla wszystkich stawów kręgosłupa. Są mobilizacjami z aktywnym ruchem, ale stosuje się docisk. Powinny być wykonywane bezboleśnie. Wywołują szybki efekt przywrócenia funkcji. Mobilizacje przeprowadza się według metody Kaltenborna.
c)odwrotny „NAGS” – są to mobilizacje będące odwróceniem technik „NAGS”. Stosowane, gdy techniki „NAGS” są nieskuteczne. Odwrotność polega na tym, że przesunięcie jest dolnej powierzchni stawowej do góry.

  METODA PNF
Celem metody PNF jest ponowna nauka (reedukacja) lub odtworzenie konkretnej funkcji ruchowej, utraconej w wyniku choroby. Jest to terapia, oparta o najnowszą wiedzę i osiągnięcia z dziedziny neurofizjologii.

Badanie pacjenta
ocena zaburzeń na poziomie aktywności ruchowej dnia codziennego oraz stopnia samodzielności w wykonywaniu różnych czynności dnia codziennego wstępna hipoteza przyczyny zaburzenia danej funkcji ruchowej ocena dolegliwości bólowych pacjenta, miejsce ich występowania, stopień odczuwania bólu, jego charakter oraz wpływ na istniejące ograniczenia aktywności dnia codziennego: pracy, sportu oraz najprostszych czynności ruchowych wizualna i palpacyjna ocena poszczególnych kwadrantów ciała pacjenta badanie funkcjonalne poprzez terapię próbną, ocenę możliwości ruchowych pacjenta, na podstawie poszczególnych faz kontroli motorycznej pacjenta (mobilność, stabilność, mobilność na stabilność, zręczność) badanie stereotypu chodu pacjenta, uwzględniające każdą fazę i podfazę chodu, podzielonego na cykl, na potrzebę badania określenie głównego problemu funkcjonalnego pacjenta, który stanowi kryterium doboru efektywnego programu rehabilitacji oraz wyznacza główny cel - reedukacje zaburzonej funkcji ruchowej wyznaczeni tzw. krótkich celów rehabilitacji oraz informacja dla pacjenta na temat planów terapii, celów dalszych i jej przebiegu testy na problem funkcjonalny pacjenta, które dają nie tylko ogólny obraz na zaburzoną funkcję, ale przede wszystkim możliwość oceny postępów pacjenta po wizycie i na tej podstawie wprowadzenie efektywnej korekty programu rehabilitacji. Dla pacjenta stanowią obiektywne i namacalne źródło informacji o aktualnych postępach w terapii uwzględnienie wszelkich przeciwwskazań lekarskich odnośnie rehabilitacji

Opis metody
Program rehabilitacji, ustalany jest na podstawie badania i dobrany jest indywidualnie do aktualnych możliwości pacjenta. Bogaty wachlarz technik, umożliwiający dobranie możliwie efektywnej formy ćwiczeń. Metoda PNF, to przede wszystkim filozofia, czyli pewien ogół zasad pracy z pacjentem, który umożliwia efektywne osiągnięcie celu - powrotu do zdrowia. ćwiczenia są bezbolesne wykorzystanie mechanizmów neurofizjologicznych (irradiacja, wzmocnienie) w celu poprawy zaburzonej funkcji danego odcinka ciała rehabilitacja ukierunkowana jest na leczenie konkretne zaburzonej funkcji nie tylko struktury, dlatego pacjent uczy się najbardziej potrzebnych dla niego czynności dnia codziennego ćwiczenia odbywają się w wielu pozycjach wyjściowych, terapia jest ciekawa, urozmaicona pacjent bierze czynny udział w procesie rehabilitacyjnym również poprzez udział w wyznaczaniu krótkich celów terapii oraz plan ćwiczeń domowych rehabilitacja przynosi konkretny rezultat

W terapii metodą PNF, wykorzystuje się specyficzne dla metody wzorce ruchowe, które przebiegają trójpłaszczyznowo, w tzw. płaszczyznach diagonalnych (skośnych), efektywnie angażując możliwie największą ilość grup mięśniowych, biorących udział w danym ruchu. Taka forma ruchu, stanowi bardzo bogate źródło aferentacji, czyli impulsacji od efektora (Np. receptorów czucia głębokiego we włóknach mięśniowych, jednostek wykonywających dany ruch) w kierunku kory somatosensorycznej, czyli ośrodkowego układu nerwowego. Bardzo ważnym elementem tych wzorców ruchowych, jest składowa rotacyjna wzorca. Fizjoterapeuta, wykorzystując zasady główne torowania, czyli ułatwiania nauki danego ruchu, potrafi skutecznie osiągnąć z pacjentem wyznaczony cel. Intensywna zsumowane w czasie i przestrzeni bodźce, docierające do OUN, osiągana jest poprzez stosowanie w terapii następujących zasad: kontakt manualny rehabilitanta z daną częścią ciała, odbywa się przy pomocy tzw. chwytu lumbrykalnego, który stymuluje receptory czucia powierzchownego (dotyku, temperatury) w skórze, dokładnie określa kierunek wykonywanego ruchu oraz umożliwia pracę z optymalnie dobranym oporem opór manualny: jest dostosowany optymalnie do możliwości i potrzeb pacjenta, dawkowany przeciwko składowym ruchu, poprzedzonym optymalnym rozciągnięciem włókien mięśniowych (wydajniejszy skurcz danej grupy mięśniowej). Zastosowany prawidłowo, umożliwia osiągnięcie optymalnej irradiacji pożądanej grupy mięśni synergistycznych Irradiacja- pobudzenie, stwarza możliwość zaktywizowania chorego obszaru ciała pacjenta, pracując na zdrowym i prawidłowo funkcjonującym rejonie ciała pacjenta - przeciwstronnej kończynie górnej, kończynie dolnej, tułowiu w jednym łańcuchu kinematycznym kontakt werbalny z pacjentem oraz kontakt wizualny pacjenta z daną częścią ciał, wykonującą ruch wykorzystanie technik trakcyjnych oraz aproksymacji i stretchu zmiana normalnej kolejności sekwencji ruchu w celu możliwie efektywnej poprawy osłabionej składowej wzorca ruchu

Reedukacja prawidłowego chodu:
PNF kładzie duży nacisk na reedukacje- naukę prawidłowego chodu. W zależności od aktualnych możliwości ruchowych pacjenta, istnieje możliwość doskonalenia każdej fazy cyklu chodu w dogodnej i bezpiecznej dla pacjenta pozycji wyjściowej. Przygotowanie do właściwej reedukacji chodu może odbywać się na macie, począwszy od pozycji niskich, bezpiecznych dla pacjenta - w leżeniu na plecach, poprzez pozycje w siadzie klęcznym, klęku, klęku jednonóż. Istotnym elementem rehabilitacji chodu, są aktywności w pozycji siedzącej, przygotowujące do wstawania: stabilizacja pozycji, symetryczne ruchy miednicy, praca we wzorcach dla głowy, szyi i tułowia, kombinacje ruchów łopatki oraz miednicy. Praca w pozycji wysokiej (pozycja stojąca), która angażuje mechanizmy nerwowo - mięśniowe odpowiedzialne za utrzymanie równowagi i wykonanie danej czynności ruchowej, to przede wszystkim stabilizacja pozycji, nauka przenoszenia ciężaru ciała, aktywność w staniu jednonóż, z wykorzystaniem przedmiotów rehabilitacyjnych w postaci taśm gumowych, trenerów równowagi, poręczy rehabilitacyjnych.

Wskazania:
NEUROLOGIA:
  • udar niedokrwienny oraz krwotoczny mózgu
  • choroby powodujące zaburzenia w utrzymywaniu równowagi
  • choroby powodujące upośledzenie stereotypu chodu
  • stwardnienie rozsiane (SM), choroba Parkinsona
  • mózgowe porażenie dziecięce (MPD)

ORTOPEDIA:
  • pooperacyjni, u których występują zaburzenia funkcji mięśni: deficyty masy oraz siły mięśniowej
  • złamania tkanki kostnej
  • uszkodzenia tkanek miękkich aparatu ruchu: mięśni, ścięgien, więzadeł, torebek stawowych
  • zaburzenia tzw. propriocepcji jako następstwo doznanego urazu tkanek miękkich
  • zaburzenia prawidłowej postawy - reedukacja posturalna
  • bóle kręgosłupa szyjnego, piersiowego oraz lędźwiowo - krzyżowego
  • neuralgie nerwu trójdzielnego oraz twarzowego
  • zaburzenia funkcji wegetatywnych (oddychanie, połykanie)
  • leczenie stawów hypermobilinych - stabilizacje stawów kręgosłupa oraz kończyn
  • skrzywienia kręgosłupa (skoliozy)

HOLISTYCZNA TERAPIA MANUALNA wg. dr A.Rakowskiego Terapia manualna holistyczna (metoda Rakowskiego) to nowoczesny, medyczny system leczenia dysfunkcji narządu ruchu, w których następstwie pojawiają się różne dolegliwości, najczęściej w postaci bólu. Terapia manualna, bo dotyczy narządu ruchu. Holistyczna, bo widzi człowieka całościowo. W swojej koncepcji traktuje nierozdzielnie duchowość i fizyczność. Zatem w terapii uwzględnia wpływ stresu na ciało i odwrotnie. W zabiegach stosuje się bezpieczne i niezwykle skuteczne techniki ręczne (dawniej nazywane "nastawianiem" kręgosłupa) oraz odruchowe. Polegają one na mobilizacjach, manipulacjach na stawach kręgosłupa i kończyn a także na oddziaływaniu na tkanki miękkie (mięśnie, powięzi, więzadła, ścięgna), za ich pośrednictwem na układ nerwowy. Równolegle prowadzi się edukację w zakresie roli stresu. Tę część nazwano terapią edukacyjną. Stosowana łącznie i indywidualnie z technikami manualnymi daje doskonałe efekty terapeutyczne. Leczymy chorego człowieka, CAŁEGO CZŁOWIEKA, a nie bolący fragment ciała.

TERAPIA RĘKI Terapia ręki zajmuje się tzw. małą motoryką, czyli usprawnianiem precyzyjnych ruchów dłoni, palców jak i dostarczania wrażeń dotykowych i poznawania dzięki nim różnych kształtów i struktur materiałów oraz ich rozróżniania. Terapia służy do osiągnięcia samodzielności w podstawowych czynnościach życia codziennego. Polega na wykonywaniu i doskonaleniu różnych czynności manualnych dostosowanych do wieku i zainteresowań dziecka. Początkowo reka bierze udział w poznawaniu świata, pomaga nam w lokomocji, a w dalszym rozwoju wykonuje precyzyjne i skomplikowane ruchy. Służy jako silne narzędzie do popychania, podnoszenia, siłowania i jednocześnie potrafi wykonywać bardzo precyzyjne i skomplikowane ruchy takie jak szycie czy pisanie. Ta specyfika kończyn sprawia, że w głównej mierze ich sprawność decyduje o poziomie funkcjonowania każdego człowieka. Rozwój kory mózgowej i mechanizm nerwowy, czyni nasze ręce i dłonie czymś wyjątkowym i fascynującym, jesteśmy dzięki niemu w stanie zapoczątkować ruch, kontrolować jego trwanie oraz płynnie go zakończyć. Pokazuje to jak wielką role odgrywają ręce w naszym życiu.
Zaburzenia czynności jednej lub obu rąk są często wynikiem uszkodzenia w obrębie ośrodkowego układu nerwowego. Im bardziej rozległe uszkodzenie mózgu, tym rozwój funkcji chwytnych, manipulacyjnych jest wolniejszy a czasami wręcz niemożliwy. Rozwój czynności ręki zależy nie tylko od rozwoju motorycznego, ale również od rozwoju czynności wzroku i percepcji oraz poziomu motywacji dziecka do działania. Dlatego zajęcia terapii ręki prowadzone są przez fizjoterapeutów, którzy doskonalili swoje umiejętności na kursach i w twórczy sposób łącza zajęcia na wszystkich etapach rozwojowych poprzez zabawę, zajęcia plastyczne, ćwiczenia ruchowe i tym samym uzupełniają całość terapii dziecka, przygotowując go do jak najpełniejszego uczestnictwa w życiu rodziny, przedszkola i szkoły.
Cele terapii ręki
  • usprawnianie manualnych ruchów ręki
  • usprawnianie precyzyjnych ruchów rąk
  • wspomaganie zdolności skupienia uwagi, patrzenia
  • nauka cierpliwości i koncentracji uwagi.
  • poprawę koordynacji wzrokowo-ruchowej
  • usprawnianie precyzji ruchów rąk
  • wyuczenie zdolności skupienia uwagi, patrzenia
  • poprawę koordynacji wzrokowo-ruchowej przekroczenia linii środka ciała
  • dostarczanie wrażeń dotykowych i poznawanie przez dziecko różnych kształtów i struktur materiałów oraz ich rozróżniania

Terapia skierowana jest przede wszystkim do dzieci wykazujących:
  • wzmożone lub obniżone napięcie w obrębie kończyny górnej
  • nieprawidłową postawę ciała
  • problemy z wykonywaniem codziennych czynności (wiązanie sznurowadeł, ubieranie, jedzenie)
  • problemy w zabawach manualnych
  • problemy grafomotoryczne (pisanie, malowanie)
  • zaburzenia kontroli wzrokowo-ruchowej
  • dzieci dostarczajacych sobie dodatkowych doznań i domagają się zdecydowanego mocnego ucisku dłoni np. siadają na własnych dłoniach,mocno zaciskają ręce na przedmiotach, uderzają rękami w przedmioty o ostrych i wyraźnych fakturach.
  • dzieci nie lubiących dotyku przedmiotów różnych faktur
  • przy problemach z koordynacją obu rąk

Jeśli Twoje dziecko ma problemy z koncentracją uwagi, ma trudności pisaniu, samoobsłudze i innych czynnościach precyzyjnych,  zgłoś się do nas! Przeprowadzimy staranną diagnozę, oraz zaproponujemy program terapeutyczny dostosowany do potrzeb dziecka.

TERAPIA TAKNEK MIĘKKICH
  • Techniki Energizacji Mięśni
  • Zespół technik wykorzystujących wysiłek fizyczny pacjenta, mający na celu likwidacje istniejących zaburzeń w obrębie tkanek miękkich. Wskazane są w przypadku hipertonusu mięśniowego, przykurczy pochodzenia mięśniowego i łącznotkankowego, zastoju żylnego, osłabieniu mięśni, ograniczeniu ruchu wynikającego z zaburzeń tkanek miękkich.
  • Mięśniowo-Powięziowe Rozluźnianie
  • Powięź to płaska włóknista tkanka, która otacza ciało pod skórą, otacza i przedziela mięśnie oraz grupy mięśniowe dzieląc je na warstwy. Powięź tworzy integralna, nieprzerwaną łączącą strukturę od przyczepów w wewnętrznych częściach poprzez powięzi narządów  o rozcięgna podeszwowego stóp. Uszkodzenie w obrębie systemu powięziowego np. zrost, blizna może spowodować wzmożone napięcie nawet w odrębnych obszarach naszego organizmu, powodując kompresje w stawach , ograniczenie przepływu płynów oraz ucisk na struktury nerwowe, a tym samym objawy bólowe. Terapeuta poszukuje ograniczenia w przesuwalności powięzi i wykorzystując fenomen rozluźnienia likwiduje zaburzenia.
  • Techniki Aktywnego rozluźniania
  • Polegają na utrzymywaniu stałego nacisku lub zablokowaniu tkanek podczas, gdy jednocześnie wykonywanie jest rozciąganie tkanki. Szczególnie skuteczna po urazach sportowych i po długich unieruchomieniach.

Wyróżniamy trzy rodzaje technik aktywnego rozluźniania
  • pasywna: terapeuta utrzymuje nacisk na tkankę i sam porusza częścią ciała, która ma rozluźnić
  • pasywna : terapeuta aplikuje nacisk a pacjent wykonuje ruch ciała w kierunku rozciągania. Jest ona bardziej intensywna oraz pacjent sam kontroluje ruch wyznaczając granice zakresu przez niego tolerowanego, unikając tym  samym bólu.
  • w pozycji obciążenia stawu: jest bardzo efektywna w przywracaniu pełnej funkcji tkanek. Powinna być wykonywana w końcowej fazie leczenia.
Terapia punktów spustowych
Punkt spustowy to wrażliwe miejsce w obrębie hipertonicznych tkanek, które jest bolesne pod wpływem ucisku i powoduje ból promieniujący oraz inne objawy w obszarach ciała odległych od miejsca drażnienia(wg Janet Travell). Likwidując te punkty podrażnienia doprowadza się do znacznego zmniejszenie napięcia tkankowego w danym obszarze zaburzenie. Rozluźnioną tkankę należy na końcu doprowadzić do prawidłowej długości poprzez techniki wcześniej wymienione. Do likwidacji punktów spustowych można wykorzystać min. ucisk, głębokie głaskanie lub pozycyjne rozluźnianie.(Positional release, strain –counterstrain)

Technika (Positional release)
 polega na ułożeniu danego stawu w pozycji maksymalnego rozluźnienia i utrzymaniu tej pozycji przez 20 -120 sekund powodując radykalną poprawę zakresu ruchu, jego rozluźnienie oraz zmniejszenie dolegliwości bólowych. Terapeuta wyszukuje najbardziej wrażliwego punktu i monitorując go palcem układa ciało pacjenta w pozycji która spowoduje zniknięcie lub zmniejszenie bolesnego punktu o 80%. Pozycja ta jest utrzymywana przez 90sekund. Technika jest całkowicie bezbolesna i ma bardzo dobre zastosowanie w stanach ostrych.